Gaan we weer. Hopen op net zo'n spektakel als gisteren. Kanonnen. Nee, dan vandaag. Zomaar een woensdagavond in Madrid. Alhoewel... wordt het wellicht één van die avonden waarop het stadion ruikt naar spanning, zweet en net iets te veel drama voor een gewone werkweek. Atlético Madrid tegen Arsenal: voetbal of georganiseerde chaos met een bal erbij, soms is het verschil nauwelijks te zien. Atlético gaat het duel in als de ploeg die Barcelona uit de kwartfinale heeft gewerkt alsof het een vervelende discussie in een tapasbar was die snel moest worden beëindigd. Afgelopen weekend nog een 3-2 tegen Bilbao, want bij Atlético is zelfs een overwinning meestal een emotionele achtbaan. Arsenal reist (zonder Jurriën Timber) af als koploper in Engeland, na een krappe 1-0 tegen Newcastle, en met het gevoel dat efficiëntie inmiddels een identiteit is geworden. In Europa lieten ze Atlético eerder al zien wat een 4-0 in Londen waard is: pijnlijk, luid en vooral niet vergeten door de tegenstander. Bij de Spanjaarden is natuurlijk Antoine Griezmann aanwezig, die zijn laatste maanden in Spanje beleeft en speelt alsof hij elk balcontact persoonlijk wil laten meetellen in zijn nalatenschap. Aan Londense kant: Bukayo Saka, net verlengd en inmiddels het creatieve hart van Arsenal, alsof elke aanval via hem verplicht moet lopen. Wie o wie gaat naar de finale? Onze voorspelling voor vanavond? Een gelijkspelletje.
Laatste alinea. Zie HIERRR, HIERRR en HIERRR drie dames die graag in het middelpunt van de belangstelling staan en hoor DAARRR, DAARRR en DAARRR drie absolute muzikale voltreffers. Voor jou, van ons. Genoeg. Wij gaan foebele koekeloren mensen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten