Wereldkampioen:
Spanje
Een terechte wereldkampioen. Spanje speelde gedurende het hele WK verzorgd, dominant en aanvallend voetbal en bleef bovendien ongeslagen. Ook in de finale tegen Argentinië hield het vast aan zijn eigen spel. De Spanjaarden dicteerden de wedstrijd, gaven nauwelijks iets weg en dwongen de tegenstander zonder een schot op doel te houden. Ferran Torres kroonde zich in de verlenging tot matchwinner, maar de wereldtitel was vooral de beloning voor een ploeg die het hele toernooi het beste voetbal op de mat legde.
Beste speler:
Rodri (Spanje)
Spanje is wereldkampioen. En volgens ons verdient maar één speler de titel Speler van het Toernooi: Rodri. De middenvelder was de onbetwiste motor van het Spaanse elftal van het Spaanse elftal. Hij bepaalde het tempo, heerste op het middenveld en zorgde ervoor dat Spanje wedstrijden dicteerde alsof het een schaakpartij was.
Topscorer:
Kylian Mbappé (Frankrijk)
Ook zonder wereldtitel schreef Mbappé geschiedenis. Met tien doelpunten veroverde hij overtuigend de Gouden Schoen van het WK 2026. Zijn dubbelslag in de troostfinale tegen Engeland bracht hem bovendien op 22 WK-doelpunten in totaal. Daarmee passeerde hij Lionel Messi en is hij nu alleen recordhouder als topscorer aller tijden op wereldkampioenschappen. Een indrukwekkende prestatie van een speler die opnieuw bewees op het grootste podium vrijwel altijd te leveren.
Beste doelman:
Unai Simón (Spanje)
De stille kracht achter de Spaanse machine. Niet altijd spectaculair, maar betrouwbaar op de momenten dat het moest. Terwijl Spanje voorin schitterde, zorgde Simón ervoor dat achterin de deur vrijwel dicht bleef.
Beste coach:
Luis de la Fuente (Spanje)
Durfde grote namen op de bank te zetten, hield vast aan zijn voetbalidee en maakte van Spanje een geoliede machine. Geen sterrenensemble, maar een team.
Beste speler zonder wereldtitel:
Kylian Mbappé (Frankrijk)
Dit keer geen wereldtitel, maar aan zijn individuele prestaties lag het niet. Mbappé bleef doelpunten maken, records breken en was opnieuw de grote man van Frankrijk. Soms heb je als speler simpelweg de pech dat er een betere ploeg tegenover je staat. Ook zonder de beker blijft zijn WK er één van wereldklasse.
Sterkste voetballende ploeg:
Spanje
Een voetbalmachine. Controle, druk zetten, ruimtes vinden en tegenstanders langzaam kapot tikken. Zelfs Frankrijk kreeg geen antwoord.
Volle sterrenhemel:
De wereldsterren stonden op
Waar eerdere WK's soms werden gekenmerkt door tegenvallende vedetten, leverden de grootste namen deze keer wél. Messi, Mbappé, Bellingham, Kane, Haaland en Dembélé stonden op de momenten dat hun land hen nodig had. Doelpunten, assists, beslissende acties en memorabele optredens: de supersterren maakten hun status meer dan waar.
Tactisch meesterwerk:
Pedri op de bank ten koste van Ruiz/Olmo
Een beslissing waar veel mensen vooraf hun wenkbrauwen bij fronsten. Pedri is een wereldtopper, maar bondscoach Luis de la Fuente koos voor balans, controle en fysieke kracht op het middenveld. Met Fabián Ruiz en Dani Olmo kreeg Spanje meer loopvermogen, diepgang en een betere verdeling tussen aanval en verdediging. Het bleek geen gok, maar een meesterzet. Tegen België, Frankrijk en Argentinië liet Spanje zien dat het niet draait om de grootste namen op het veld, maar om de juiste puzzelstukjes op de juiste plek.
Wedstrijd van het toernooi:
Mexico–Engeland 2-3
Een wedstrijd waarin alles zat: tempo, doelpunten, emotie en een stadion dat ontplofte. Engeland leek comfortabel weg te lopen, maar Mexico bleef knokken en maakte er een ouderwetse WK-thriller van. Geen schaakvoetbal, maar gewoon negentig minuten spektakel.
Moment dat iedereen onthoudt:
De comeback van Argentinië tegen Egypte
Van 0-2 achter naar 3-2 winnen in de slotfase. Messi leek verslagen, maar stond weer op. Een wedstrijd die precies laat zien waarom voetbal soms totaal onlogisch en prachtig tegelijk is.
Kippenvel:
Cody Gakpo die de 1-0 tegen Marokko binnenschiet
Een doelpunt vol emotie. Gakpo vierde zijn treffer met tranen in zijn ogen, nadat hij kort daarvoor het verlies van zijn ongeboren baby had moeten verwerken. De ontlading na zijn belangrijke goal tegen Marokko liet zien dat voetbal soms veel groter is dan alleen een wedstrijd. Een aangrijpend moment dat bij veel supporters voor kippenvel zorgde.
Doelpunt om nooit te vergeten:
Julián Álvarez tegen Zwitserland
Een doelpunt van pure klasse op een moment dat Argentinië het nodig had. Een individuele actie die een wedstrijd openbrak.
Doelpunt om nooit te vergeten 2:
Cabral (Kaapverdië) tegen Engeland
Een goal waarvan iedereen even vergat dat Kaapverdië eigenlijk tegen een grootmacht speelde. Pure onbevangenheid en voetbalromantiek.
Assist van wereldklasse:
Lionel Messi op Lautaro Martínez tegen Engeland
Op 39-jarige leeftijd bewees Messi opnieuw waarom hij tot de grootste spelers aller tijden behoort. Tegen Engeland hoefde hij niet zelf te scoren om het verschil te maken. Met een magistrale pass zette hij Lautaro Martínez vrij voor de beslissende 1-2. Een assist met perfecte timing, ongekend overzicht en het soort voetbalintelligentie dat je niet kunt aanleren. Messi zag de ruimte voordat iedereen die zag.
Assist van wereldklasse 2:
Vinícius Júnior op Endrick tegen Noorwegen
Ook de assist van Vinícius Júnior op Endrick verdient een plek in de discussie. Met pure klasse, snelheid en een perfecte voorzet zette hij de jonge Braziliaan in een ideale positie om af te ronden. Een moment dat liet zien hoeveel individuele kwaliteit Brazilië nog altijd bezit.
Redding van het WK:
Vozinha (Kaapverdië) tegen Argentinië
De 40-jarige Kaapverdische doelman groeide uit tot één van de culthelden van het WK. Tegen Argentinië hield hij zijn ploeg meerdere keren op de been met spectaculaire reflexen. Vooral zijn reddingen op inzetten van Messi en de Argentijnse aanval waren momenten waarop iedereen dacht: "Hoe haalt hij die eruit?"
Tackle met impact:
Djed Spence op Giuliano Simeone (Engeland - Argentinië)
Een tackle met de boodschap: "Welkom in de halve finale." Hard, zuiver en eentje die nog lang rondging.
Pijnlijkste blunder:
Senne Lammens tegen Spanje
Senne Lammens kreeg onverwacht de kans toen Thibaut Courtois toch niet fit genoeg bleek. De jonge doelman beleefde echter een nachtmerrie tegen Spanje. Zijn fout in de slotfase gaf Mikel Merino de kans om toe te slaan en bezorgde België een pijnlijke uitschakeling. Een harde WK-les op het grootste podium.
Sprookje:
Kaapverdië
Een klein voetballand dat voor het eerst echt de wereld liet kennismaken met zijn kwaliteiten. Kaapverdië speelde onbevangen, zorgde voor verrassingen en schreef geschiedenis door met lef en passie de grote landen uit te dagen. Een WK om nooit meer te vergeten voor de eilandstaat.
Openbaring:
Noorwegen
Haaland en co. zorgden ervoor dat een land dat vooral bekendstond als outsider ineens serieus werd genomen op het wereldpodium.
Afknapper:
Turkije
Veel verwachtingen, veel talent, maar uiteindelijk nooit het niveau gehaald waarop gehoopt werd. Met de selectie die ze hadden, rekenden wij er in onze WK-pool op dat Turkije minimaal de kwartfinales zou halen. Het werd echter een toernooi waarin ze geen moment echt konden overtuigen. Er zat te weinig lijn in het spel en op de beslissende momenten gaven ze niet thuis. Zonde, want op papier zat er veel meer in.
Sfeerkampioen:
Argentijnse supporters
Waar Argentinië speelde, veranderde het stadion in een blauw-witte zee van passie. Met eindeloze gezangen, trommels en een ongekende energie sleepten de supporters hun ploeg door moeilijke momenten heen. De Argentijnen maakten van elke wedstrijd een thuiswedstrijd en bewezen opnieuw waarom hun fans tot de meest fanatieke ter wereld behoren.
Stadionfavoriet:
Estadio Azteca (Mexico-Stad)
Het stadion waar Pelé en Maradona wereldgeschiedenis schreven, waar twee WK-finales werden gespeeld en waar voetballegendes hun mythische status kregen. Ook was dit de plek waar de wedstrijd van het toernooi werd gespeeld.
Beste WK-programma:
WK-Praat (ESPN)
Leuk, informatief en precies de juiste hoeveelheid diepgang. De analisten kwamen met sterke tactische inzichten, zonder dat het zwaar of saai werd. Geen geschreeuw of overdreven stellingen, maar inhoudelijke gesprekken die prettig wegkeken en -luisterden. Bovendien had het programma de ideale lengte: lang genoeg om alles te bespreken, maar kort genoeg om de aandacht vast te houden. Wat ons betreft hét voetbalprogramma van dit WK.
Meest onderschatte speler:
Fabián Ruiz (Spanje)
Niet de speler met de meeste highlights of de grootste naam, maar wel één van de belangrijkste schakels in het Spaanse succes. Ruiz bepaalde het tempo, vond steeds de vrije ruimtes en zorgde met zijn slimme loopacties voor balans op het middenveld. Terwijl alle aandacht uitging naar spelers als Yamal, Rodri en Pedri, was Ruiz vaak de stille motor die Spanje liet draaien. Een speler die misschien niet altijd de spotlights pakt, maar wel het verschil maakt.
Meest overschatte ploeg:
Portugal
Op papier had Portugal misschien wel één van de meest indrukwekkende selecties van het WK, maar als ploeg stelde het teleur. Cristiano Ronaldo stond iedere wedstrijd in de basis, maar zijn aanwezigheid leek het spel regelmatig te vertragen. De aanval werd voorspelbaarder en andere sterren kregen minder ruimte om hun eigen kwaliteiten te laten zien. Ronaldo blijft een levende legende, maar dit WK liet zien dat een team soms beter kan functioneren zonder dat alles om één speler draait. Portugal had de namen, maar vond nooit de juiste balans.
Cultheld:
Lionel Messi
39 jaar, wandelend over het veld, maar nog steeds degene waarvoor iedereen opstaat. Misschien niet meer de Messi van 2012, maar nog altijd een speler die wedstrijden beslist. Als hij niet scoort, geeft hij gewoon assists, omdat de voetbalgod blijkbaar ook een spelverdeler kan zijn.
Beste Nederlander:
Danny Makkelie
Een moeilijke keuze, want Oranje maakte dit WK weinig indruk. Daarom geven we de prijs maar aan Danny Makkelie. De Nederlandse topscheidsrechter hield het langer vol op het WK dan het Nederlands elftal op het veld leek te doen. Helaas zat ook zijn avontuur er na drie wedstrijden alweer op.
Fairplayprijs:
Spanje
Met hun herkenbare, aanvallende positiespel heeft La Roja gedurende het hele WK laten zien dat dominant voetbal hand in hand gaat met absolute sportiviteit. Spanje hield het hoofd koel in de verhitte knock-outfase en verzamelde van alle toplanden veruit de minste kaarten. Dankzij deze indrukwekkende discipline is de drievoudig winnaar onze absolute topfavoriet voor de FIFA Fair Play Trophy.
Schwalbe die de boeken ingaat:
Breel Embolo tegen Argentinië (tweede geel)
Een moment waarop de toneelopleiding even belangrijker leek dan de voetbalopleiding. Embolo ging opzichtig naar de grond en kreeg terecht zijn tweede gele kaart voor een schwalbe. Zwitserland moest daardoor vanaf dat moment met tien man verder en zag de kans op een historische halve finale verdwijnen. Een dure duik, want Argentinië profiteerde optimaal en schakelde de Zwitsers uiteindelijk uit.
Irritantste ploeg:
Argentinië
Een vreemde combinatie: je kunt ze haten én bewonderen tegelijk. Argentinië maakte tegenstanders gek met eindeloze discussies, slimme overtredingen, opstootjes en het maximale halen uit ieder contactmoment. Ze kregen menig voetbalfan op de kast, maar bleven ondertussen gewoon winnen. Uiteindelijk telt in voetbal maar één ding: resultaat. En ook al grepen ze net naast de wereldtitel, hun manier van spelen bracht hen wél tot de finale.
Vechtmachine:
Argentinië
Argentinië was de ploeg waar bijna niemand graag tegenover stond. Veel duels, veel strijd en vooral een ongekende wil om niet te verliezen. Ze konden een wedstrijd laten ontsporen, het tempo eruit halen en tegenstanders uit hun spel halen. Tien spelers die voor iedere meter vochten en één genie dat op het beslissende moment het verschil maakte. Messi hoefde niet alles meer zelf te doen; zijn ploeggenoten deden het vuile werk, zodat hij kon toeslaan wanneer het nodig was. Een vechtmachine met een meester als eindbaas.
Karma:
België schakelt Team USA uit na alle ophef rond Balogun
Soms schrijft voetbal zijn eigen verhaal. Nadat de schorsing van Folarin Balogun op opvallende wijze werd teruggedraaid, ontstond er veel discussie over mogelijke inmenging en voorkeursbehandeling. Uiteindelijk kreeg België de kans om sportief antwoord te geven. De Rode Duivels versloegen Team USA en stuurden de Amerikanen naar huis. Geen protesten, geen excuses, gewoon voetbal. Een klein stukje karma op een WK vol discussies buiten het veld.
Quote die blijft hangen 1:
"Decision is red card."
Een uitspraak die dankzij een virale video uitgroeide tot één van de meest besproken momenten naast het veld. Scheidsrechter Iván Barton sprak de woorden uit nadat hij Miguel Almirón rood gaf. De merkwaardige beslissing en de manier waarop hij het aankondigde, zorgden ervoor dat de quote binnen no-time een eigen leven ging leiden op sociale media.
Quote die blijft hangen 2:
"En in het Witte Huis knipt er nu iemand het licht uit."
Een legendarische uitspraak van de Belgische tv-commentator tijdens Verenigde Staten-België, nadat Romelu Lukaku de 1-4 binnenschoot. Een perfecte combinatie van voetbal, humor en een flinke dosis Belgische droogheid. Terwijl de Rode Duivels de Amerikaanse droom aan diggelen schoten, werd er alvast een symbolisch lichtje uitgedaan in Washington.
Beslissing waarover iedereen praatte:
De opgeheven schorsing van Folarin Balogun
De schorsing van Balogun werd op het laatste moment ingetrokken, waarna hij toch beschikbaar was voor zijn ploeg. De beslissing zorgde voor veel ophef, mede omdat er politieke inmenging werd vermoed. De namen van Donald Trump én FIFA-voorzitter Gianni Infantino vielen daarbij regelmatig. Critici vroegen zich af of sportieve regels ineens konden wijken voor invloed van buitenaf. Op een WK hoort de bal de baas te zijn, niet de macht eromheen.
Rel die het WK beheerste:
Balogun-gate
Zie 'Meest discutabele beslissing'. Gelukkig lieten de Belgen het uiteindelijk op het veld beslissen en namen zij op sportieve wijze revanche.
Socialmedia-explosie:
De explosie aan FIFA-complotten rond Argentinië
Elke twijfelachtige beslissing rond Argentinië veranderde binnen enkele minuten in brandstof voor complottheorieën. Was het toeval, voordeel van de grote naam of pure arbitrage? Sociale media hadden hun oordeel snel klaar. Messi werd van held tot ‘beschermde ster’ gemaakt en Argentinië groeide uit tot de meest besproken én meest gehate ploeg van het WK.
VAR-moment:
De afgekeurde 2-0 van Egypte tegen Argentinië
Een moment waarop de VAR opnieuw de hoofdrol opeiste. De scheidsrechter liet het spel doorgaan, maar werd naar het scherm gestuurd en draaide zijn beslissing alsnog terug. Een ingreep die volgens veel kijkers te veel invloed had op het verloop van de wedstrijd en het debat over de rol van de VAR opnieuw deed oplaaien.
Opvallendste debat:
De spidercam-bal tijdens Engeland-Noorwegen
De bal leek zichtbaar van richting te veranderen nadat hij de camerakabel raakte, maar de FIFA stelde dat de chip in de bal geen contact registreerde. Dat zorgde voor flinke discussie, zeker omdat eerder dit WK een doelpunt van Kroatië werd afgekeurd na een minimale aanraking van een haar die door de technologie wél werd gezien.
Positiefste ontwikkeling:
Laf voetbal werd afgestraft
Teams die alleen kwamen om tegen te houden, kregen steeds vaker de rekening gepresenteerd. Oranje kreeg de deksel op de neus tegen Marokko door te veel vanuit de verdediging te spelen, terwijl Engeland door Argentinië werd afgestraft voor een te afwachtende aanpak. Ploegen die risico namen en durfden te voetballen, werden beloond.
Grootste ergernis:
De groeiende inmenging buiten het voetbal
Steeds vaker leek het gesprek naast het veld belangrijker dan wat er op het veld gebeurde. Politiek, complottheorieën en eindeloze discussies over arbitrage kregen soms meer aandacht dan het voetbal zelf. Van de Balogun-affaire en de vermeende politieke inmenging tot de discussie rond Iran, de geweigerde Somalische scheidsrechter Omar Abdulkadir Artan, commerciële belangen, langere rustpauzes door entertainment en de groeiende Amerikaanse sportcultuur: alles leek erop te wijzen dat voetbal steeds meer onderdeel wordt van een grotere show.
Regelwijziging:
De veramerikanisering van het WK
Eerst kwamen de hydration breaks, officieel vanwege de hitte maar ook een extra moment voor commerciële ruimte. Daarna volgde de halftime show van bijna een half uur. Een popconcert tijdens de rust van een voetbalwedstrijd: welkom in Amerika.
Beste vernieuwing:
Het WK met 48 landen
Vooraf waren er veel twijfels. Zaten we echt te wachten op extra landen en wedstrijden tegen ploegen als Kaapverdië en Curaçao? Uiteindelijk bewezen juist die landen dat een groter WK ook nieuwe verhalen, verrassingen en emoties oplevert. De volgende stap is misschien wel een WK met 64 landen. Dan zijn we meteen verlost van het gedoe met de beste nummers drie en wordt het simpel: de nummers één en twee van elke groep gaan door.
Slechtste vernieuwing:
Het WK met 48 landen
Ach, het is maar hoe je het bekijkt. Een groter WK betekent meer landen, meer verhalen en meer dromen, maar ook meer wedstrijden waar niemand echt wakker voor blijft. Tijdens de groepsfase zaten er behoorlijk wat zogenaamde teletekstwedstrijden tussen: uitslagen die je de volgende ochtend snel controleerde, maar waarvoor je niet speciaal de wekker zette. De nachtelijke wedstrijden hielpen daar ook niet bij. Pas vanaf de knock-outfase kwam het WK echt volledig op gang.
Tweede beste vernieuwing:
Strenger optreden tegen tijdrekken Eindelijk werd er serieus werk gemaakt van tijdrekken. Keepers mochten de bal niet eindeloos vasthouden, inworpen, vrije trappen en doeltrappen moesten sneller worden genomen, wissels en blessurebehandelingen werden strakker gereguleerd. Het spel lag daardoor minder vaak stil en de effectieve speeltijd ging omhoog. Niet iedere maatregel was een schot in de roos, maar de intentie was goed: meer voetbal, minder theater. Dat mag de FIFA wat ons betreft vasthouden.
Tweede slechtste vernieuwing:
De semiautomatische buitenspeltechnologie met balsensor
Techniek kan het voetbal helpen, maar laat de scheidsrechter de baas blijven. De VAR moet er zijn voor duidelijke fouten en cruciale momenten, niet om iedere millimeter te controleren. Misschien kan voetbal een voorbeeld nemen aan hockey, waar teams slechts beperkt een beslissing mogen aanvechten. De techniek zorgde voor snellere beslissingen, maar leverde met het spidercam-moment bij Engeland-Noorwegen ook meteen nieuwe discussies op. Vooruitgang? Zeker. Maar nog lang niet foutloos.
Grootste irritatie:
De VAR die soms belangrijker leek dan het voetbal
De VAR was ooit bedoeld als hulpmiddel, maar groeide tijdens dit WK soms uit tot de hoofdrolspeler. Discussies over beelden, lijnen en beslissingen kregen regelmatig meer aandacht dan het spel zelf. Lange onderbrekingen en eindeloos zoeken naar de kleinste overtreding haalden soms de emotie uit het voetbal. Technologie hoort fouten te verminderen, niet het gevoel te geven dat elke voetbalactie eerst door een rechtbank moet worden goedgekeurd.
Wedstrijd die mag verdwijnen:
De troostfinale om plek drie en vier
Het WK bestond uit 103 wedstrijden waarin iets op het spel stond en één wedstrijd die vooral voelde als een verplicht nummer. Hoe spectaculair Frankrijk-Engeland (4-6) ook was, de vraag blijft: wat is eigenlijk het nut van deze wedstrijd? Beide landen hadden net een enorme teleurstelling verwerkt na het missen van de finale. Spelers zijn vermoeid, de grote droom is voorbij en de winnaar krijgt uiteindelijk slechts een bronzen medaille. Natuurlijk leverde het doelpunten en mooie momenten op, maar een WK heeft geen vriendschappelijke wedstrijd nodig tussen twee verliezende halvefinalisten. Schrap hem gewoon van het programma.
WK 2026-team:
Ons ideale elftal van het WK
Wie waren volgens Voetbalhumor.com de beste spelers van dit wereldkampioenschap? Wij stelden ons ideale WK-elftal samen in een 1-4-2-3-1-opstelling. Benieuwd wie de selectie hebben gehaald? Bekijk ons WK 2026-team hierrr.
Conclusie van het toernooi:
Uiteindelijk won het voetbal
Meer landen, meer wedstrijden, meer show. Maar uiteindelijk bleef het oude voetbalprincipe overeind: de beste ploeg wint. Spanje liet zien dat verzorgd combinatievoetbal, lef en tactische discipline nog altijd de beste ingrediënten zijn om wereldkampioen te worden. Tegelijkertijd zal dit WK ook herinnerd worden door alles wat buiten de lijnen gebeurde: discussies over arbitrage, complottheorieën, politieke inmenging, hitte, drinkpauzes en de steeds grotere rol van entertainment. Op het veld was het genieten, maar eromheen was het soms een stuk onrustiger. Daarmee was WK 2026 misschien wel één van de beste én meest besproken wereldkampioenschappen in jaren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten