Dallas krijgt een halve finale waar de rest van het WK eigenlijk een beetje figurant voor is geweest. Laten we eerlijk zijn: je had ook alleen Frankrijk, Spanje, Argentinië en Engeland kunnen uitnodigen en er een best-of-four van kunnen maken. De overige 44 landen hadden dan mooi het voorprogramma kunnen verzorgen. Een soort voetbalcheerleaders met vlaggetjes. Frankrijk tegen Spanje is de ultieme botsing der stijlen. De Spanjaarden spelen je tureluurs met hypnotiserend tiki-taka, draaien onder druk weg alsof de bal aan een elastiekje vastzit en denken: als wij de bal hebben, kan jij toch niks doen. Frankrijk denkt daar heel anders over. Dat geeft je rustig 65 procent balbezit, om vervolgens in tien seconden via Mbappé, Dembélé, Olise en Doué drie keer levensgevaarlijk te worden. Efficiëntie waar een Zwitserse boekhouder jaloers op is. De timing is bovendien prachtig. Op Quatorze Juillet, de Franse nationale feestdag, staat heel Frankrijk klaar om de barbecue aan te steken. De enige vraag: wordt het een volksfeest of eindigt de stokbrood in frustratie tegen de muur? Spanje incasseerde tegen België pas zijn eerste tegendoelpunt van het toernooi, maar oogt nog altijd als de meest complete voetbalmachine. Frankrijk blijft echter de ploeg waarvoor iedereen zijn tactiek omgooit. Behalve Spanje. Dat blijft koppig Spaans. Onze voorspelling? Yamal hoeft niet te wachten tot het laatste fluitsignaal voor een handtekening van Mbappé, Dembélé, Olise en Doué. Dat kan hij net zo goed tijdens de wedstrijd regelen, want Frankrijk gaat gewoon naar de finale. En toch... als iemand Frankrijk voetballend pijn kan doen, zijn het de Spanjaarden.
Laatste alinea alweer. Zie HIERRR, HIERRR en HIERRR drie adembenemende dames o zo fantastisch en hoor DAARRR, DAARRR en DAARRR drie fijne o zo genotvolle songs om deze voorbeschouwing mee af te sluiten. Maar ja.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten